Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Vrouwenleed

Laatst zat ik in oude schrijfsels door te spitten. Vooral die over vrouwenleed en uiterlijkheden. Mijn oog viel op een verhaal over precies dat. Een onschuldige zaterdag, een jaar of zeven geleden. Vriendinnetje (S.) van dochter (toen 11) is op bezoek.
‘Spelen’ mag je zoiets natuurlijk niet meer noemen; spelen is voor kleine kinderen. Grote meiden gaan naar de bios.
Zo beloofd, zo gedaan.

Op weg naar de bioscoop vertelt S. ronduit over haar gloednieuw zusje, pas een paar maandjes oud en zó schattig… Ik denk bij mezelf: wow, een vierde kind! En dat op díé leeftijd… Ik ken Frau D. namelijk; onze dochters zijn even oud, onze oudsten daarboven ook. Tot nu toe ging ik dus ervan uit dat wij moeders ook wel enigszins tot dezelfde leeftijdscategorie behoorden.

Vervolgens vraagt dochter – hoe kan het anders – of ik toch niet ook nog een baby wil? (“Alsjebliehieft?”)
“Eh, nou, nee, lieffie. Daar ben ik inmiddels toch écht een beetje te oud voor, ” mompel ik, onwillig aan mijn onregelmatige ongesteldheden en oververhitte toestanden denkende. En ik kan het tóch niet laten om S. ook even te vragen hoe oud haar moeder nu eigenlijk is. Want een kind op je pak-em-beet 45e… djiezus, ik moet er niet aan denken! Ik neem nog liever een paar katten.

“Jeetje, is jouw moeder is echt pas 35?? Wat jong!! Mijn hemel, ik ben dik 10 jaar ouder!” roep ik verbouwereerd uit als S. me op de hoogte stelt. Dan komt dochterlief om de hoek zeilen met een fijne opmerking: “Ja, nou en? Jij bent in je hoofd echt ook héél jong, hoor mam! En modern. En lollig. En ook best wel mooi. Tenminste, als je make-up op hebt.”
Auw. Dat laatste had ze wel weg mogen laten. Dan was de middag vast nog wel een leuke geworden. Maar nu…

Die avond doe ik mijn beklag natuurlijk even op Facebook. Ik moet het kwijt. Prompt melden zich medemoeders met nog veel meer typisch vrouwenleed. Een moeder kreeg ooit van haar puberdochter te horen: “Waarom wil jíj nou eigenlijk nog jong lijken? Jij bént toch gewoon hartstikke oud!?” (Haar puberetta kreeg namelijk even haar zin niet en dus kwam floep de eerlijkheid meteen spontaan en ongenadig bovendrijven).

Maar het kan altijd nog erger. De dochter van een ander medemoederslachtoffer klapte recentelijk uit de school: “Mama, Annelies [toen de nieuwe vriendin van haar papa] heeft véél grotere borsten dan jij…”
Lichtelijk gekwetst bracht ze niet meer uit dan: “Nou, bedankt hè…” Daarop trachtte haar dochter het toch nog weer een beetje goed te maken. Helaas met de opmerking: “Geeft niks hoor mama! Jouw kont is véél groter dan de hare!”

Wetende dat de meeste mannen best van een goedgevormd, volumineus ‘afgerond’ achterwerk houden, zou het vrouwenleed hier theoretisch gezien nog binnen de perken kunnen blijven. Praktisch gezien totaal niet. De eerlijkheid van onze kinderen is lovenswaardig. Behalve als het op het uiterlijk van hun moeders aankomt. Dan behoren ze gewoon keihard te liegen.

bron: gratisography/pixabay.com 238527 (Credits: Ryan McGuire)

Eerder gepubliceerd op HoeVrouwenDenken.nl

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…