Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 9) – Weekend met Buurvrouw Annie

Dag 6 & 7 (za./zo.)
Weekend! Maar nog steeds in het ziekenhuis. Alwaar in het weekend niets gebeurt, behalve het grote wachten op maandag. De nachten zijn inmiddels best oké, al kan ik nog steeds niet goed in en uit bed. Ik gebruik een handdoek om mijn zere been in bed te tillen. En over de rand laten hangen is ook geen optie bij het uitstappen; dat doet gruwelijk pijn. En ik heb een zandzak tegen mijn rechterbeen, omdat ie niet recht wil liggen. Ik heb heupdysplasie en mijn rechterheup staat blijkbaar al zo scheef dat mijn voet steeds naar buiten kiept. Maar die moet juist recht en doorgestrekt blijven, dus zandzakken voor de deur.
Het ontbijt is vandaag eveneens prima, dankzij onze eigen spullen. Buurvrouw Annie heeft vruchtenyoghurt en een lekker vers broodje van haar dochter en ik deel mijn eieren, tomaatjes en komkommer. En ik heb slankie sambal. Heerlijk.
“Zó hoort een weekendontbijt,” verzucht Annie.

bron: eigen foto (LB)

De verpleegster vindt dat ik meer moet ‘wandelen’ om het vocht uit mijn knie te krijgen. Dus doe ik dat. Ik hobbel door de gangen en weer retour. Bij terugkomst staat de artsenvisite al in de kamer.
“Ah, mevrouw Bartels! We waren u al kwijt!”
“Geen zorgen, ik ben nooit ver weg,” grinnik ik terug.
De dokter laat me mijn knie zien; de röntgenfoto van eergisteren. Een schroef van een eerdere kruisbandoperatie zit er nog in. De andere is eruit gehaald, want die zat in de weg. En je ziet de 29 nietjes ook geweldig. Grappig. Net een teddybeer. Of zo’n lange laars met veters.

Ik uit mijn zorgen over het overmatige ‘klakken’ in mijn knie (alsof je met je knokkels over elkaar wrijft, bij elke minimale stap of beweging) en de enorme instabiliteit. Maar volgens de dokter ben ik veel te ongeduldig, want nog te ‘vers’ geopereerd. Over 3-4 weken eens verder kijken. Volgens hem ziet alles er prima uit. Recht en op zijn plek, zoals het hoort. Ik moet inderdaad meer wandelen (met krukken) en vooral niet overdrijven met oefeningen en belasten. Strekken en buigen, meer hoef ik voorlopig niet te trainen in deze eerste week. Terwijl ik denk: jee, alweer bijna een week geleden, nu moet er toch wel een keer wat meer mogelijk zijn en minder pijn doen…

Later op de dag explodeert buurvrouw Annie in de badkamer. Een keihard plofgeluid. Ze is aan de diarree. Annie komt werkelijk van alles aan de diarree. Het magnesiumpoeder dat we elke ochtend moeten drinken, koffie, het infuus, alles zorgt voor een stortvloed aan poep. En dat is te horen. Als ik even later naar de wc ga, ligt er nog wat op de vloer. Ik vraag buiten discreet of de schoonmaak even langs wil komen.

Een uurtje later is Annie weer in de badkamer. De volgende ontploffing. En ze gaat aansluitend douchen, wat eigenlijk niet mag; als ze iets wil, moet ze de verpleging roepen voor ondersteuning. Maar Annie is zo koppig als de pest en wil alles zelf doen. Zelfs als ze aan het infuus ligt en een zuurstofslang in haar neus heeft. Het infuus koppelt ze af, zuurstof eruit, en spuiten maar. Tegen de tegels op. Lief mensje, hoor, maar dit ben ik nu toch wel een beetje zat, ook al kan zij er niks aan doen.

Het gekletter en gezucht in de badkamer is nu wel heel luid. Al meer dan een half uur. Uiteindelijk ga ik zelf maar buiten op de gang naar de wc en ‘klik’ aansluitend tegen de verpleging bij de balie dat ik de indruk heb dat mevrouw nu misschien toch wel ondersteuning nodig heeft. Dat was ook zo. Ze wordt kordaat geholpen en weer in bed gehesen, met de vermaning dat ze toch écht eerst moet roepen voordat ze van alles wil gaan doen op het toilet. “Ja ja, doe ik,” is alles wat Annie zegt. Not.

Annie krijgt nu zakjes met kaliumpoeder (laag kalium = hartproblemen en fibrillatie), maar ook daar komt ze naar eigen zeggen van aan de dunne. Het bekertje met opgelost poeder staat er dan ook al sinds het ontbijt. Twee slokjes heeft ze genomen. Nu, om half vijf na de middag, staat ze ineens op, rukt de zuurstof uit haar neus en waggelt met het bekertje naar het raam. Raam open en  hop, daar gaat het kalium bij de dakplantjes.
“Weg is weg, toch?” roept ze triomfantelijk. “En plantjes hebben vast ook kalium nodig!”
Ach, het is toch echt wel een mooi menske.

De verpleging komt elke avond om Annies voeten in te smeren. Heel lief en ook best fijn, want blijkbaar heeft ze nogal droge voeten. Maar dat smeren mag pas als ze al tanden gepoetst heeft, want anders is het te glibberig. De verpleegkundige spreekt Annie daarom vandaag streng toe: “Tandjes gepoetst, mevrouw? Anders geen zachte voeten!”
Annie kraait meteen: “Ja ja!” Maar ik weet dat dat niet zo is. Ze kijkt me schalks aan, met een blik van ‘niks zeggen hè!’ Nee hoor, ik zeg niks. Tenminste, niet als ik denk dat het niet écht nodig is. Het komende uur ligt ze sowieso in haar nest, want ze heeft net uitgebreid avondeten gehad en is overduidelijk moe. Tandenpoetsen komt later wel een keer. Of niet. Maakt ook niet uit.

Die avond kijkt Annie eerst vol overgave naar ‘GRIP, das Motormagazine’. Auto’s schijnen haar mateloos te interesseren. Een vrouw naar mijn hart. Daarna tuurt ze nog zo lang mogelijk naar haar meest geliefde programma: Tussen Kunst en Kitsch. Tot ze in slaap sukkelt. Maar ja, ik doe precies hetzelfde met tennis. Heel gezellig, wij tweetjes zo op de kamer. Allebei een tv voor de neus, koptelefoon op, en slapen maar. Enige nadeel: ik moet elke nacht oordopjes in. Want Annies gesnurk is er niet bepaald minder op geworden.

Al met al een gezapig weekend waarin mijn verlangen om eindelijk naar huis te mogen gestaag gegroeid is. Morgen ga ik die 90° op de buigmachine halen, koste wat het kost. En dan peer ik ‘m. Ben nu wel weer goed genoeg, vind ik. Ziekenhuis adé.

bron: eigen foto (LB)

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…