Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 8) – Slaapkampioen

Dag 4 (donderdag)

bron: eigen foto (LB)

Half zes. Nieuwe pillen.
Half 7. Ontbijt.
Half 8. Artsenvisite: “alles normaal.” Ik krijg mijn implant card. Daarmee kan ik op het vliegveld bij de poortjes aantonen dat het mijn prothese is, die piept.
Half 9: Ik lig weer aan de ijsmachine. Koelen, die hap.

Vandaag geen fysiotherapie, want het is een feestdag hier in Oostenrijk: Fronleichnam. Een rare katholieke feestdag waarvan niemand weet wat ’t betekent, maar toch: vrij. Ook voor fysiotherapeuten. Ik heb me weer een breuk geslapen vannacht. Wist niet dat ik zó veel kon slapen. Sinds vanochtend ben ik ook van de morfinepomp af, dus vandaag heb ik ook voor het eerst uitgebreid gedoucht. Haren gewassen (hoognodig, vette bos) en met doucheschuim van de Rituals ingezeept, in plaats van met die verhipte desinfectie-gel. Gewoon rechtopstaand douchen. Zo fijn!

Ik kan de knie inmiddels volledig belasten en lopen gaat ook steeds beter. Duidelijke vooruitgang, ondanks dat ie nog steeds heel dik en warm is. Veel vocht, een paar bloeduitstortingen aan de zijkant, dus maar weer koelen, koelen, koelen. Want pijn. Het nietsdoen in het ziekenhuis voelt zelfs een beetje als vakantie. Best wel ontspannend; slapen, eten, tennis kijken, eten, slapen, bezoek, tennis kijken, eten, tandenpoetsen, slapen. En af en toe even gezellig kletsen met de buurvrouw. Dat is wel ongeveer het ritme.

bron: eigen foto (LB)

Vandaag bracht mijn lief weer eitjes mee, dit keer ongepeld. Stinkt beduidend minder. En zó lekker. Net als de bak met verse groente. Heerlijk. Buurvrouw Annie geniet er ook van mee. Vandaag is het de bezoekbeurt van mijn dochter (de kinderen wisselen elkaar af: lief komt met een van beiden want er mogen maar twee mensen per dag op bezoek komen) en ik wil (moet) ‘wandelen’. Dus wandelen we naar beneden, naar het ziekenhuiscafé. Ze hebben daar een terras buiten, op de binnenplaats. Een poosje in de zon gezeten, koffie gedronken, uit een kartonnen bekertje. Ik stuur meteen een foto naar mijn ouders: “Ik zit middenin de stad op een terrasje!” Daar is niks van gelogen, want het ziekenhuis ligt in hartje centrum. Mijn mam antwoordt: “Hoe heb je dat weer gelapt… Zeker ook nog een potje getennist?”

Daarna ben ik gesloopt. Totaal kapotstukmoe. Ik werk nog wat eten naar binnen en donder in een diepe slaap. Ergens rond middernacht word ik weer wakker. Oei. Tennis gemist. Lief nog snel goeienacht wensen. Pillen slikken. Tandenpoetsen. Plassen. En verder slapen.

Dag 5 (vrijdag)

En weer een slaapmarathon achter de rug. Komt vast door al die pijnstillers. Novalgin, Vimovo, paracetamol, daar slaapt een mens klaarblijkelijk prima op. Ik ben een slaapkampioen. Ik heb zelfs niets gemerkt van de zuster die de nieuwe pillen kwam brengen. Vandaag krijg ik een controleröntgen en weer fysiotherapie. Ik doe zelf ook braaf oefeningen. Hielschuiven, knie doordrukken (strekking), bovenbeenspieren reactiveren… Maar alles doet pijn. En zo langzaamaan word ik ook wel een beetje ziekenhuismoe. Maar goed, het moet maar. Ik vind het beter zo, deze directe zorg en het niets moeten. Verder gaat het best oké.

bron: eigen foto (LB)

De fysio komt met de buigmachine. Ik ga in één keer van 45 naar 75 graden! Vooruitgang! Hoezee! En daarna staat ineens de therapeute voor lymfedrainage aan mijn bed. Had ik eergisteren al aangevraagd en vanochtend was er nog een arts komen kijken of ik ervoor in aanmerking kom, maar die zei dat er voor maandag of dinsdag niemand beschikbaar was. Dat vond ik nogal laat; misschien ben ik dan allang weg en het is belangrijk, enzovoorts.

En dan staat toch de lymfe-massagedame alsnog in de kamer. Verrassing! Ze masseert meer dan een half uur lang alle lymfe-knooppunten. Erg fijn, want daarna is alles duidelijk veel ontspannener. Maandag komt ze nog een keer. En uiterlijk daarna peer ik ‘m. Maandagavond wil ik thuis zijn. Dan vind ik het wel genoeg qua ziekenhuis. Nog even het weekend doorstaan.

Na de middag moet ik inderdaad naar de röntgen. Ik word opgehaald door een aardige ‘stoelenschuiver’ (zo heten ze hier, de mensen die je in een rolstoel van hot naar her brengen in het ziekenhuis. Degenen die de bedden doen, zijn de ‘beddenschuivers’). Hij plant me voor de röntgendeur neer, waar ik een hele tijd moet wachten. Na een minuut of twintig (gevoelde eeuwigheid, want lang zitten met gebogen knieën is niet fijn) kijkt een mevrouw om de hoek. “En u bent?” vraagt ze. Ik antwoord. “Oh, u zit hier al wel heel lang, hè… Dan doen we u maar eerst.” Fijn. Gelukkig, want zo langzaamaan kan ik echt niet meer.

Ik word op het röntgenplateau gehesen, rond gemanoeuvreerd, gefotografeerd, weer in de stoel geplant en weer op de gang gezet, alwaar ik naast een meneer met een nieuwe schouder mag wachten op het thuistransport. We raken noodgedwongen aan de klets en hij is blij met zijn nieuwe schouder: van het ene moment op het andere geen pijn meer. Dan wordt hij opgehaald. Na een minuut of tien komt er ook voor mij een stoelenschuiver aanlopen. Ik ben blij als ik weer in mijn bed lig. Zelfs röntgenfoto’s maken is slopend.

De rest van de dag is als alle andere dagen: bezoek van lief en zoon, dit keer met chocolade en nootjes op zak. Lekker. Nog wat oefeningen doen, eten, wassen en tandenpoetsen, en tegen 22 uur sukkel ik in slaap met Roland Garros op de tv boven mijn bed. Gelukkig gaat het ding vanzelf uit. Net als ik.

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…