Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 7) – Horrornacht (Dag 3)

Dag 3
Deze nacht was wederom een rare. Nu niet vanwege mijn bloeddruk, maar vanwege die van buurvrouw Annie. Die rijst de pan uit: iets van 200/160. Ze functioneert niet meer. Kan niet meer ademen, krijgt geen lucht. Ze wil het raam opendoen, maar dat kan ze natuurlijk niet. Dus vraagt ze aan mij: “Krijg jij ook geen lucht? Kun jij het raam opendoen?” Nee, dat kan ik ook niet. En daarom druk ik toch maar op die rode knop.

De verpleging komt binnen, kijkt mij aan (ik heb immers gedrukt), ik wijs naar de buurvrouw en meteen gaan alle alarmbellen af. Het zuurstofgehalte in Annies bloed is slechts rond de 70% (zou in ieder geval boven de 90% moeten zijn). Het grote licht gaat aan, infusen worden aangerukt en alle ramen opengegooid. Annie ligt met de ogen dicht en een zuurstofslang in haar neus te zuchten en te hijgen, zo bleek als een waslap. Uiteindelijk stabiliseert ze en gaat het licht weer uit.

En dan ben ik aan de beurt. Rond drie uur word ik huilend en badend in het zweet wakker uit een gruwelijke nachtmerrie. Op de vlucht voor zombies die zich dwars door mensenhoofden heen vraten. Heel veel bloed dat alle kanten op spoot. Onbeschrijflijke angst. En ik kon niet vluchten, want ik had maar één been. Klinkt volslagen idioot, maar de droom staat op mijn netvlies gegrift. Hartslag van heb ik jou daar. Ik durf niet meer te gaan slapen en roep uiteindelijk toch maar weer de verpleging. Ik krijg iets van valeriaan en dan donder ik toch weer in slaap. Droomloos, dit keer.

’s Ochtends is Annie alweer een beetje meer mens. Dan komt de oorzaak voor de crisis boven water: het blijkt dat ze al die tijd haar bloeddrukverlagers, bloedverdunners en plaspillen niet gekregen heeft. Volgens Annie had ze die toch echt op de lijst van gebruikte medicatie gezet, maar volgens het ziekenhuis stond het er niet op. Ik bedoel… Het mensje is 81 en heeft twee heel kordate dochters (60+) die meehelpen en meekijken. Ik kan me niet voorstellen dat niemand het ontbreken van die medicatie, die zowat standaard is voor elke 80-plusser, opgemerkt heeft. Ik vind het slordig. En Annie is boos. Terecht.

Met mijzelf gaat het inmiddels duidelijk beter dan gisteren. Ik voel me weer een beetje terug op de wereld, ondanks de nachtmerrienacht, die waarschijnlijk aan de oxycodon te wijten is (gegoogeld: een van de meest frequente bijwerkingen zijn hallucinaties en nachtmerries). Ik stop er dan ook acuut mee. Dat spulleke hoef ik niet meer. Alhoewel morfine ook voor nachtmerries kan zorgen, houd ik die toch nog maar even aan.

We krijgen een paar keer per dag een icepack; zo’n ingevroren blauw gel-geval. Helpt geen bal, voor mijn gevoel. Mijn knie is mega gezwollen, heet, rood en pijnlijk. Na veel jammeren en vragen krijg ik eindelijk een ijsmachine. Een superoud ding dat af en toe dienst weigert en ik zelf ‘beter’ heb moeten instellen, maar nu heb ik eindelijk duurzame koeling wanneer ik dat wil. Dit ding pakken ze me mooi niet meer af.

Volgens de artsenvisite is alles normaal. Alleen voelt het niet zo. Vanaf het eerste moment heb ik een soort klik in mijn knie. Al bij de kleinste bewegingen. Centimeter naar links, péng! Centimeter naar rechts, klák! Alsof je een schroefdop ‘doordraait’. Denk je dat ie vast zit, draai je nog een stukje verder, en KLAK is ie weer open. Dat gevoel. Alsof de protheseonderdelen niet goed op elkaar aansluiten en steeds over elkaar heen klikken. Erg onaangenaam.

Ook als later de arts die me geopereerd heeft, langskomt en vraagt: “En? Bent u blij dat er nu een nieuwe inzit? Want die oude was toch wel heel erg kapot,” kan ik niet volmondig “ja” zeggen. Ik vertel hem mijn zorgen, maar volgens hem zit alles goed en was het een heel ‘standaard’ operatie zonder complicaties. Drie minuten later is hij weer weg. En dat is dan ook meteen alles wat ik ooit van de goede man gezien heb.

Ondanks alles ben ik al twee keer aan de wandel geweest. Ik kan nu ook zelf naar de wc. Wat een weelde. En ik mag douchen als ik dat wil, maar daar heb ik nog geen puf voor. Ik poedel wat aan de wasbak en dan vind ik het wel weer ju. Prompt val ik in slaap.

bron: eigen foto (LB/LK)

Als ik weer wakker word, is het al bijna middag. Ik app mijn lief dat ik, in plaats van bloemen, veel liever een paar hardgekookte eitjes heb. En nog wat zaken die we in het ziekenhuis niet krijgen. De eieren komen ’s middags, gepeld en wel, en met een eigen zoutvaatje erbij. Ik eet er twee en de overige twee stoppen we in het koelkastje op de kamer. Maar dat stinkt dusdanig, dat ik wat later die andere twee ook maar meteen opeet. Ik kijk drie verschillende Roland Garros wedstrijden tegelijk; op mijn mobiel, op mijn laptop (met vpn) en op de ziekenhuis-tv. Tsja, je bent tennisgek of je bent het niet.

bron: eigen foto (LB)

Van mijn moeder heb ik een grote envelop met daarin allemaal kleinere envelopjes gekregen. Elke envelop – ze zijn genummerd – bevat een volgeschreven beterschapskaart. Zo ontzettend lief en leuk! En vandaag is het zelfs een dikke envelop; er zit een boek je in. ‘De klank van de lach’ van Toon Hermans. Met allemaal geinige gedichtjes en illustraties van zijn hand. Erg geinig.

Gisteren was Annies oudste dochter op bezoek, vandaag de jongste – ook al in de zestig. Die hoort het hele verhaal van de bloeddrukcatastrofe en is woest. Ze weet ook zeker dat alles op de lijst stond. Wie de ware schuldige is, zullen we wel nooit te weten komen. Daarna vertelt ze over een bruiloft waar ze de avond ervoor was, en we krijgen het hele menu van het vijfgangendiner tot in de culinaire details opgesomd. Het water loopt me in de mond.

Dan komt, rond half vijf, ons eigen avondeten: twee sneetjes redelijk droog volkorenbrood, een bakje magere kwark, twee plakjes kalkoenham, een cherrytomaatje en een blokje ondefinieerbare smeerkaas, à la Vache qui rit, maar dat was het dus niet. Mjam. Op naar dag 4 post-OP.

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…