Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 6) – Krijg de hik

Het was een rare nacht met veel pijn. Elke 3 uur het grote licht aan, bloeddruk- en zuurstofcheck, infuuswissel, bedpanplassen, enzovoorts. Ik krijg oxycodon (Oxygerolan), novalgin en morfine via de pomp die ik zelf kan bedienen. Elke 10 minuten een druk op de knop en whoops, daar gaan we weer. En dan krijg ik ook nog regelmatig een ‘pijninfuus’. Genoeg om alle beensores te onderdrukken. Geen idee hoe ze dat in NL doen, waar je doorgaans de volgende dag alweer thuis bent. Lijkt mij godsonmogelijk.

Plassen moet dus op de bedpan, want naar de wc lopen gaat natuurlijk nog niet. En al helemaal niet met al die toeters en bellen aan je lijf. In het begin wil er maar niks komen. Ik moet zó nodig, maar het lukt niet. Ik ga maar eens rechtop zitten (pijn!), in de hoop dat dat beter werkt. En warempel. Het loopt. Dan ineens zoveel dat ik bang ben dat die pan overloopt in mijn bed. Maar wat een opluchting. En wat een ellende.

Ik voel me nog steeds heel erg whoozy. Dan blijkt dat mijn bloeddruk heel laag is: 95-55. Nou ja, zolang ik nog adem, zal alles wel loslopen. Toch heb ik hele nacht het gevoel dat ik dat steeds weer vergeet, dat ademen. Dan word ik wakker en moet ineens heel diep ademen om überhaupt nog lucht te krijgen. Weer bloeddruk meten: 86-47. Oei. Dat is wel héél laag. Gevaarlijk laag, dus hupsakee aan het adrenaline-infuus.

Elke keer als ik op de morfinepomp druk, gaat er een harde piep. Bij de buurvrouw niet. Waarom piept die van mij en de hare niet? Zijn ze bang dat ik, als jonkie, te vaak druk? Gaat toch niet. Overdosering onmogelijk, want er zit een tijdslot op. Kun je drukken wat je wilt, ding doet niks. Later die dag blijkt dat de buurvrouw – laat ik haar maar even Annie noemen, da’s makkelijker – niet hard genoeg drukt. Al die tijd drukte ze dus, maar er kwam niks uit… Arme Annie.

Annie (bouwjaar 1943) heeft trouwens een nieuwe heup gekregen. Haar knieën zijn een jaar of tien geleden al vervangen en nu dus al bijna weer oud. Een nieuwe heup is gelukkig een stuk minder ingrijpend dan een nieuwe knie, minder pijnlijk ook. En het herstel gaat veel sneller. Als ik naar mijn betonblokje met bijna 20 cm snee kijk, wens ik bijna dat ik ook ‘slechts’ een nieuwe heup had gekregen. God, wat doet dit pijn. Dwars door alle morfine heen.

We krijgen eten op de meest rare tijden. Om 7 uur ’s ochtends, als ik echt nog geen hap door de keel kan krijgen, om half 12 ’s middags en om half 5. Daarna is het tandenpoetsen, pissen, bidden en naar bed. Oogjes toe, snaveltjes dicht. Om 18:00 uur, hè! Onmogelijk.

Maar na het ontbijt komt de drukte: eerst worden alle pillen, ijszakken en drinken aangevuld. Dan, als je wilt, je bed verschoond. Maar omdat we nog geen zin hebben om eruit te komen, is dat vandaag nog niet. Dan worden bloeddruk en temperatuur gemeten, waarna de ‘visite’ langskomt: de dokter met zijn computer op wielen. Checken of alles wel goed gaat. Nou, wat zal ik zeggen… Dat ik continu de hik heb? Dat interesseert hem volgens mij niet. Maar ik verdenk hen ervan dat ze een hoop lucht in mij gepompt hebben. Ik hik wat af. Ik voel mezelf een ware hik-, pit- en pisprofessional.

En dan… komt de beul: de fysiotherapeut met zijn buigmachine. Het been wordt in een soort van gemotoriseerde slee gelegd en gebogen. Ik kom tot 30 graden buiging en dan kerm ik van de pijn. Meer wil niet. Een half uur lang wordt mijn knie gebogen en gestrekt. Daarna moet ik nog even uit bed, op krukken. Mijn bloedsomloop heeft daar geen zin in en ik zie sterretjes. Het zweet breekt me uit. De fysio ziet het en snapt nu ook: vandaag nog effe niet. Morgen weer een poging.

bron: eigen foto (LB)

Vandaag is duidelijk een dag van slapen. Ik slaap de godganse tijd. Tien minuten wakker, eventueel een maaltijd en hoppa, daar ga ik weer. Ik heb ook de meest rare dromen. Ik slaap me een breuk, ook al zijn de bedden veel te kort; totaal niet berekend op langgerekte Hollanders. Nou ja, we doen het er maar mee. Momenteel zou ik zelfs op een ontleedtafel prima kunnen slapen. Met oropax, that is. Want de buuf snurkt. Op een hele rare manier. Als een piepende blaasbalg.

Te kort… (bron: eigen foto LB)

Tegen de avond heb ik ineens een totale inzinking. Echt tranen met tuiten. Zoveel pijn… En het infuus zit niet goed; de boel gaat ernaast of er helemaal niet meer in. Dus moet ik een andere ’toegang’. De verpleegdame prikt overal, maar niks doet het. Dus toch weer die oude insteek (auw). En mijn knie brandt. En ik ben misselijk. En dus huil ik. Gos, wat voel ik me ellendig op dit moment. Als troost krijg ik een foto van mijn lief, met een van onze katten (Lola) die, volgens hem, oma zoekt. En ik ben dus die oma. Nou ja. Hopelijk morgen beter.

Bron: eigen foto (LB/LK)

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…