Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 4) – Morgen is het zover…

Morgen.
Morgen is het zover. D-Day.
Ben ik er mentaal klaar voor? Nee.
Ben ik blij dat het eindelijk zover is? Mwah…
Ben ik zenuwachtig? Nee, niet echt.
Ben ik bang? Ja. Bang dat ik er straks spijt van heb? Ja, inderdaad. Maar dat wisten we al.

Vandaag heb ik nog een kleine wandeling gemaakt (zolang het nog kan, hè…) Ik denk iets van een krappe kilometer. Niet eens. Die wandeling was goed voor me, want onderweg blokkeerde mijn knie ineens (auw) en thuis deed ie daarna best wel pijn. En nu weet ik dus weer, waarvoor ik het doe. Weet ik dat het echt wel nodig is. Dat uitstellen alleen maar heel stom zou zijn. En dat er geen beter tijdstip voor deze ingreep komt dan nu. Heel fijn, zo’n wandeling.

En elke keer denk ik over mezelf: jee, wat ben je toch een zeikerd. Je krijgt gewoon maar een nieuwe knie, mens! Geen heel nieuw hart… Honderdduizenden mensen per jaar ondergaan deze ingreep. Soms zelfs beide knieën tegelijk (moet er niet aan denken). En veruit de meesten zijn heel blij met het resultaat en leven er prima mee. Stukken beter dan voorheen, in ieder geval.

Ik heb mijn tas al ingepakt en alles voorbereid. Ik ben inmiddels zo’n krappe 15 kilo afgevallen. Ik heb mijn lief alles laten zien, van hoe de wasmachine werkt tot welke planten hij water moet geven (want hier in Oostenrijk houden ze je minstens een week in het ziekenhuis; dat is niet zoals in Nederland of de USA, waar ze je de volgende dag – of zelfs op de dag zelf – alweer naar huis sturen). Ik heb het toilet van grepen voorzien, zodat ik makkelijker op kan staan. Ik heb krukken en een rollator. En ice-packs. Tig boeken op mijn e-reader, alvast in ’t voren gewerkt, tekenboekje mee, alles is ready to go.

Je gelooft het niet, maar ik heb – dankzij mijn lief – zelfs mijn T-shirts op orde.

Eentje voor als ik naar het ziekenhuis ga:

bron: eigen foto (LB)

Eentje voor tijdens de operatie:

bron: eigen foto (LB)

(zodat duidelijk is, waar mijn knie zit en welke geopereerd moet worden; die Oostenrijkse chirurgen weten toch niet wat hoofd, schouders en teen betekenen, maar ‘Knie’ is gewoon hetzelfde, al twijfel ik nog of ik met watervaste viltstift de boel nog even extra moet markeren…)

En eentje voor als ik het ziekenhuis weer verlaat:

bron: eigen foto (LB)

Kortom: alles is in kannen kruiken. Morgenochtend om 7am heb ik te verschijnen. Compleet gedesinfecteerd en al. Dan eerst onder zeil en daarna ga ik lekker netflixen onder het genot van een flinke dosis morfine. En over een weekje zien we dan wel weer verder.

Wish me luck.

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…