Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 2) – Twijfels (want ik vind het doodeng)

D-Day komt met rasse schreden dichterbij. Nog maar vijf weken (en twee dagen). En naarmate de tijd kleiner wordt, worden mijn twijfels groter. Moet ik dit echt wel doen? Wat als ik de boel daarna vervloek en enkel kan denken: had ik het maar nóóit gedaan… Als het daarna nog veel erger is dan ervoor… Wat als ik straks nooit meer kan tennissen? Ik kan nu namelijk nog best wel veel. Weliswaar met een hoop pijn, maar aan pijn wen je. Ik wel, in ieder geval. Als ik iets actiefs wil doen, neem ik gewoon twee paracetamols van tevoren. Sowieso elke dag eentje; preventief. Af en toe ibuprofen, naproxen of tramadol, en ach, dan gaat het best wel aardig.

In februari heeft de orthopeed mijn knie van een dosis Hymovis voorzien. Dat is een dikke gel (ingespoten met een hele dikke, holle naald 😫) die zich na een week of twee door het gewricht verspreidt en dan als een soort van stootkussen fungeert. Die eerste twee weken heb ik die man vervloekt. Zóveel pijn. De weken daarna dacht ik: dit helpt dus geen ene zier; het is weer precies hetzelfde als voorheen. Maar ergens midden maart kwam het omslagpunt en was het toch ineens beduidend beter. Ik kon weer meer. En langer. En ik had veel minder pijn. Maar ja, die spuit kun je maar één of twee keer nemen, daarna werkt het ook niet echt meer en is het de pijn van die eerste weken niet meer waard. En de werking neemt nu dus alweer duidelijk af. Dat is maar goed ook, want nu weet ik weer waarvoor ik het allemaal doe. Of liever gezegd: ga doen. Láát doen.

Ik vermoed dat dat ‘laten doen’ ook meteen het grootste euvel is: ik moet het over me heen laten gaan. Ik ga een tijd lang compleet afhankelijk zijn van anderen. En dat is echt he-le-maal niks voor mij. Eerst afhankelijk van de chirurg en het ziekenhuis, in de hoop dat ze alles goed doen (en ik geen ziekenhuisbacterie mee naar huis sleep). Daarna afhankelijk van mijn lief en mijn kinderen, die me overal naartoe zullen moeten brengen (want autorijden mag daarna minstens 6 weken niet), me moeten helpen en ja, zelfs voor me koken. En ook afhankelijk van therapeuten om mij en mijn knie weer een beetje op weg te helpen.
Ik háát afhankelijkheid.

Wanneer zal ik dan eindelijk weer kunnen (en mogen) autorijden? Wanneer kan ik weer een fatsoenlijk stuk fietsen of lopen? Wanneer weer gewoon zelf koken? En tuinieren? En dan is er naast de gewrichtsproblemen ook altijd nog dat eeuwige gewichtsprobleem. Ik moet eigenlijk nog minstens acht kilo afvallen vóór de operatie. Begin februari ben ik aan de zoveelste never-ending afval-story begonnen. En nu toch al dik negen kilo kwijt. Best oké, maar in vijf weken nog eens acht kilo eraf, dat gaat me niet meer lukken. De rest moet dus maar daarna. Ik doe zo goed als dagelijks mijn half uurtje oefeningen voor mijn buik-, rug- en beenspieren en ik sport nog steeds (dubbeltennis), zij het met veel pijn. Maar nu kán het nog. Straks niet meer…

Ik vind het ongelooflijk moeilijk. Mentaal ben ik er nog steeds absoluut niet klaar voor. Maar ga ik dat ooit zijn? Daarom mijn vraag: zijn er hier mensen met nieuwe knieën die mij wat moed in kunnen spreken? Die positieve verhalen hebben? Want de negatieve heb ik online al ten overvloede gelezen.
Ik weet het: het is ‘maar’ een nieuwe knie. Hele volksstammen die ermee rondlopen. Maar ik vind zo het eng…

bron: eigen foto (LB)

Wat hieraan voorafging: Knietje – deel 1


Eerder gepubliceerd op HoeVrouwenDenken.nl

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…