Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 11) – En nu verder!

Dag 9 (dinsdag)
Gisteren, precies een week na de operatie, ben ik naar huis gekomen. En wat was dat fijn! Vandaag ging ook goed. Ik heb een beetje in de tuin geprutst (kon het niet laten; de tuin is een jungle vol slakken geworden) en ook de voortuin een beetje bewerkt (bloesems uit de uien, de laatste aardbeien geplukt). Gelijk ook de buurvrouwen die toevallig buiten waren, gesproken. Lopen gaat al best heel goed, zelfs met maar één kruk. Ik heb nog wel veel pijn en ben snel moe, maar dat is normaal. Luuk heeft nu lekker gekookt (restjes van gisteren en extra boontjes) en verder voel ik me best oké. Al met al vind ik zelf dat het meer dan prima gaat. Alleen dat geklik in mijn knie maakt me gek. Elke beweging ‘klikt’, alsof je knokkels over elkaar wrijft. Alsof de boel niet goed op elkaar aansluit. Zou er dan toch iets niet goed gegaan zijn?
Ik ben trouwens niet aangekomen in het ziekenhuis. Blijkbaar vergt zo’n operatie plus herstel toch heel veel energie, want ik heb niet echt opgelet qua eten. Vandaag is ook de thuisbuigmachine geleverd. Een aardige meneer legde alles uit en nu kan ik zelf mijn knie trainen. Maar 90° is wel de max momenteel; meer wil echt nog niet. En ik slaap wat af. Ik val na het minste of geringste pardoes in slaap. Zeer vermoeiend, zo’n nieuwe knie.

Dag 10 (woensdag)
Weer een mijlpaal: ik heb vandaag zelf gekookt. Voor ons alle vier. Ja, echt. Zittend op mijn kookkruk. En dat op dag 10! Ik ben retetrots op mijzelf. Weliswaar heel makkelijk eten (uit de vries) met verse sla uit de tuin, maar toch. En ik ben naar de vuilniscontainers (glas en oud papier) 100 meter verderop gelopen en weer terug. En natuurlijk ook nog wat in de tuin gescharreld. Wat een puinhoop. Al met al een heleboel stappen gezet vandaag. En het gaat nog steeds goed. Ik ben zelf hogelijk verbaasd. Maar heel blij ook. De knie zelf is verregaand pijnvrij. Het is enkel alles eromheen wat nog zo ontzettend zeer doet. Mijn bovenbeenspier (quad), de wond, de zijkanten – kortom, alles waar ze in hebben lopen wroeten en aan hebben zitten trekken. Als ik links krab, tintelt het rechts. En als ik rechts krab, voel ik helemaal niks: hartstikke doof. Ook de zenuwen zijn dus naar hun grootje.
Overigens kijken we de serie ‘A Man in Full’ op Netflix. Daarin krijgt de hoofdpersoon daadwerkelijk… je raadt het niet… een supersonische knieprothese! Hoe vaak zie je dát nu in een film of serie? Juist. Nooit. En nu, nog geen twee weken na mijn eigen operatie, kijk ik geheel toevallig een serie waarin de hoofdrolspeler een nieuwe knie krijgt! Kan dat toeval zijn? Ja ja, dat is inderdaad toeval, ik weet het. Maar toch. Ze luisteren me af, ik weet het zeker!


En nu… houd ik op met dagen tellen.
Een sprong naar de huidige tijd (dag 33, overmorgen is de operatie 5 weken geleden) en een korte blik terug op de rest van de afgelopen weken:

Op dag 11 heb ik de 100° buiging (flexie) bereikt, op dag 13 zelfs 110°. Op dag 14 heb ik boodschappen gedaan. Op krukken, en Luuk reed; zowel de auto als de boodschappenkar. Op dag 15 heb ik gras gemaaid; dat stond huizenhoog en moest er nodig af. Met één hand en zo min mogelijk stappen, en de grasmaaier door lief neergezet, lukte het. Daarna was ik gesloopt.

Op dag 16 ging ik voor het eerst naar de (externe) fysiotherapeut. Die stelde me gerust: dat geklik in mijn knie is – vooralsnog – normaal, komt waarschijnlijk door vochtophopingen, slappe spieren en banden die nog niet doen wat ze moeten doen. Niets wat hij niet al eerder gezien heeft. Ik moet geduld hebben.

Op dag 17 haalde ik de 115° buiging, op dag 20 de 120°. Kniestrekking (extensie) is nagenoeg 0° (dus helemaal gestrekt). Dat is normaal gesproken het ultieme doel na een week of zes, dus ik lig goed op schema. Ik heb weinig pijn, af en toe een paar paracetamolletjes is meestal voldoende. Over een paar weken ga ik op ‘ReHa’, rehabilitatie. Dan ben ik een paar weken intern in een soort van Papendal-instituut, waar ze je helemaal weer klaarstomen voor het normale leven. Veel training, zwemmen, wandelen, fysio, dieet, alles. Geheel vergoed door de verzekering; heb je hier recht op. Ik ben benieuwd.

Inmiddels loop ik de meeste tijd al zonder krukken, voorzichtig en langzaam, maar ik loop. Ik fiets elke dag een kwartier op de hometrainer. Over een dag of 12 heb ik de check-up in het ziekenhuis, bij de chirurg. Van de fysio moet ik dan wel degelijk die ‘klik’ bespreken; het is wel iets om in de gaten te houden. Misschien dat er iets toch nog over elkaar schuift, wat met gerichte oefeningen beter gestroomlijnd kan worden, maar hij is zich 100% zeker van dat er niets los zit, want dan had ik niet zo kunnen lopen en pijnvrij de dingen kunnen doen die ik. – nu al – allemaal kan.

Ik moet vertrouwen hebben dat het allemaal goed komt. Dat het goed zit. Dat ik alles weer normaal ga kunnen. Tenslotte is het nog niet eens vijf weken geleden. Ik ben tevreden; ik heb al een lange weg achter me. En nu verder!

bron: eigen foto (LB)

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…