Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 10) – Eindelijk! Naar huis!!

Dag 8 (maandag)

90°! (bron: eigen foto (LB))

Vandaag is het de achtste dag als ik de operatiedag als dag 1 reken. Maar eigenlijk is dat dag 0 en is het nu dag 7. Whatever. Ik wil naar huihuihuis!! Met smart wacht ik op de fysiotherapeut met zijn buigmachine. Gelukkig staat hij om half 9 al aan mijn bed. Ik doorsta de 90° buiging (het minimum voor ontslag), want ik wil weg. Koste wat het kost.

Dooie mug! (bron: eigen foto (LB))

De dag ervoor is een lieve forumvriendin overleden. Ik lees het pas heel vroeg in de ochtend en lig om half zeven al in bed te huilen. De verpleging vraagt of ik zoveel pijn heb en ik haast me uit te leggen dat dat niet het geval is. Stel je voor dat ze me daardoor nog langer hier zouden houden…

Ineens zit de (zoveelste) mug, die me al de hele nacht wakker heeft gehouden, op de paal boven mijn bed. Ik maai doo rde lucht. Mug vliegt. Ik klap in mijn handen. En jawel, hij zit er tussen. Geplet. Supertrots smeer ik de mug in het papieren kotsbakje naast mijn bed en laat hem aan buurvrouw Annie zien. Annie lacht opgelucht. “Die gaat ons niet meer sarren!” Nope. Mij zeker niet. Want ik ben straks weg.

Annie is trouwens ook weer bezig: haar kalium is opnieuw superlaag (gevaarlijk voor het hart) en ze heeft een torenhoge bloeddruk. Geen goede combi. Weer moet er een infuus geprikt worden, maar waar dan? Alles is al finaal kapot geprikt. Annie huilt van ellende. En ik huil met haar mee. Als ik haar zo in bed zie liggen, denk ik dat die nieuwe heup niet lang dienst meer hoeft te doen. Als ze het ziekenhuis nog maar kan verlaten… Even later wordt Annie opgehaald; ze gaat voor onderzoek naar de afdeling cardiologie. “Ben je er straks dan nog? Want we moeten nog wel even afscheid nemen,” vraagt ze nog, voordat ze haar wegrijden. “Ja hoor, ik ga pas rond een uur of drie naar huis. Dan ben jij vast allang klaar. Tot straks!”

Buiten onweert het gigantisch. Een enorme knal en dan een wolkbreuk. Het raam naast Annies bed staat nog wagenwijd open (zuurstof, hè) en de hele kamer is in no-time zeiknat. Ik hobbel erheen om alles snel dicht te doen, maar dweilen mogen de anderen. Zelfs Roland Garros is gestoord. Beeld weg. Geen tennis op tv? Dan wil ik ook niet meer hier zijn. Gelukkig komt op dat moment de zuster binnen met mijn ontslagbrief en alle recepten. Ik mag gaan!

Krautfleckerl! (bron: eigen foto (LB))

Om half 12 krijg ik mijn laatste ziekenhuismaaltijd. “Krautfleckerl”, een soort van pasta met sliertjes kool en kummel. En een bakje salade. Ik vind er geen hol aan en laat het staan. Vanavond eet ik wel weer lekker. Om 12 uur ben ik helemaal klaar. Ik heb alles ingepakt, opgeruimd en hele snackvoorraadkast geleegd. Nu wachten op dochter en lief. Die komen rond drieën.

Ik bestudeer de ontslagbrief en schrik van de bloedwaarden. Allemaal plusjes en minnetjes; oftewel alles is afwijkend en niet goed. Tot ik de datum van bloedafname zie. Hè? Toen was ik toch nog helemaal niet opgenomen? Hoe kan dit? Dan pas zie ik de naam. Mevrouw Taiboly. Dat ben ik niet! Blijkbaar hebben ze de brief – en nog wat recepten – van Madam Taiboli per ongeluk aan de mijne vastgeniet. Ik breng de verkeerde papieren weer naar buiten: “als u nog op zoek bent naar de ontslagbrief van Frau Taiboli, hier is ie!” De verpleegster wordt meteen rood. “Oepsie, ik vroeg me al af waar ie gebleven was…” So much for data privacy.

Pleistertekening! (bron: eigen foto (LB))

Weer op de kamer begin ik eraan te twijfelen of ik Annie nog ga zien voordat ik ‘m peer. Ik scheur een bladzijde uit mijn tekenboekje (ik heb uit pure verveling de raster van de pleister op mijn operatiewond zitten tekenen) en met tekenpotlood schrijf ik een afscheidsbriefje. Dat ik het een eer vond dat haar kamergenote mocht zijn, dat ze nu zelf op zichzelf moet passen omdat ik het nu niet meer kan doen, en dat ik hoop dat ze nog een heleboel lol van haar nieuwe heup gaat hebben. Ondertekend met ‘Louise, die verrückte Holländerin’. Ik vouw het briefje kunstig in een punt en teken er een roos op.

Roos! (bron: eigen foto (LB))

Als mijn lief de gang inloopt om mij met al mijn bagage op te halen (hoezee!! hevig met de krukken zwaaiend), zeg ik de verpleging gedag, bedank hen voor alles en vraag of ze het briefje dat ik voor Frau Annie heb achtergelaten, eventueel aan haar voor kunnen lezen, want haar ogen zijn ook niet meer al te best. Dat beloven ze te doen.
Eindelijk. Naar huis.

Dertig meter door de stromende regen. Wat heb ik die gemist. Ik wurm mij in de auto, voorgereden door dochter. Eenmaal thuis nestel ik mij op de bank. Half vier. Exact op dit moment werd ik een week geleden wakker op de uitslaapkamer. Eén week! Als ik dan zie hoe het nu gaat en wat ik allemaal alweer kan, mag ik best tevreden zijn.

Kat! (bron: eigen foto (LB))

Dochter brengt de katten, voor de broodnodige knuffeleenheden. Onze grote zwarte komt meteen naast mij liggen. Straks gaan ze weer terug naar de andere kant, zodat ik me daar niet om hoef te bekommeren. En niet over ze heen struikel, dat ook.
’s Avonds wordt er waarachtig uitvoerig voor mij gekookt. Mijn enige wens: véél groente. Want dat kregen we in het ziekenhuis raar genoeg maar bar weinig. Het menu: zalm, gegrilde groente, gnocchi en een mega bak salade. Supersuperlekker! Ik hoef alleen maar aan te schuiven. Wat een heerlijkheid. Daarna plof ik weer neer in mijn hoekje van de bank, benen omhoog op de kubus, dekentje over, klaar. Zo, zó fijn om weer thuis te zijn!

Lekker eten! (bron: eigen foto (LB))

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…