Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Knietje! (deel 1) – Make me whole again? (Rug, knie, alles nieuw graag!)

Ik zit weer eens uitgeteld op de bank. Netflix. Robbie Williams – Live at Knebworth. En ik heb de tranen in mijn ogen. Niet alleen omdat RW zo geweldig is, maar vooral omdat ik weet dat ik zoiets waarschijnlijk nooit meer live mee zal kunnen maken. Gelukkig heb ik in München al een keer een concert van hem bijgewoond, maar dingen als urenlang in de rij en op het veld staan kan ik niet meer. En daarmee is iets als het bijwonen van een live popconcert zo goed als onmogelijk geworden.

Ik ben stuk. Mijn lichaam is stuk. Niet ziek, gewoon ‘kapot’. En zodra ik dit opschrijf, jank ik er weer op los. Ik heb dan ook gelijk twee lichamelijke bouwprojecten: mijn knie en mijn rug. Allebei aan totale renovatie toe. Op mijn bluetooth speaker zingt Robbie Williams: Make me pure – but not yet” en ik blèr hard mee. Met een iets andere tekst: “Make me whole – again (soon).” Gelukkig is dat ook een liedje van Atomic Kitten. Genoeg keuze qua zelfbemeelijdende meezingsongs dus.

Eén van de oorzaken van alle ellende is mijn versleten rug. Ik heb een waslijst aan gebreken, onder andere discopathie (gescheurde tussenwervelschijven), een hernia, afgebroken stukjes doornuitsteeksels, sacro-iliitis (chronische ontsteking van het IS-gewricht in het bekken) en mijn wervels blijven niet langer op hun plek zitten (retrolistheses, oftewel: achterwaartse wervelverschuivingen), waardoor de zenuwen in mijn onderrug (naar mijn benen) steeds beklemd raken. Als ik ’s nachts op mijn zij lig, voel ik mijn benen niet meer. Of ze doen heel erg pijn. Ik kan dus enkel nog op mijn rug slapen; een andere houding is niet meer mogelijk. En dat, terwijl ik oorspronkelijk een buikslaper ben. Dag nachtrust.

Onlangs was ik weer bij de orthopeed. Volgens hem heb ik ook nog eens reuma (Morbus Bechterew), dus toch maar weer terug naar de reumatoloog. Verder weinig uitzicht op verbetering. Tot nu toe kon ik maar kleine stukjes lopen. Hooguit een meter of vijfhonderd, dan moest ik weer zitten, omdat zelfs ademen dan teveel pijn deed en mijn benen het begaven. Lang staan kon ik ook niet. En nu eigenlijk nog steeds niet. Ik kook zittende op een hoge kruk. Al die chronische pijn is een van de redenen waarom ik minder online ben: ik ben soms (vaak) te gesloopt om nog iets te typen of om me nog met anderen bezig te houden.

Toch heb ik inmiddels weer een beetje hoop op ‘beter’. Mijn lieve zus, die alles van natuurgeneeskunde weet, gaf mij twee weken geleden een flesje wonderolie (ricinusolie, ook wel castor oil genoemd), gewoon om eens te proberen. Het schijnt te helpen tegen reumatische artritis en gewrichtsontstekingen. En wat schetst mijn verbazing: het is daadwerkelijk wonderolie. Het wordt beter! Nog lang niet goed, want het mechanische deel zal altijd een issue blijven, maar het lijkt alsof de ontstekingen daadwerkelijk minder worden. Ik kan weer wat verder lopen en wat langer staan. Ik doe natuurlijk ook braaf mijn oefeningen, maar die deed ik daarvoor ook al, en nu pas merk ik echt duidelijk verbetering… Waarlijk een wonder, die olie! Zo blij mee.

Maar goed, waarom heet deze blog dan ‘Knietje’ als het tot nu toe allemaal enkel over ‘ruggetje’ ging? Nou ja, laten we stellen dat ik nog iets dringenders heb. Ja, echt.

27 mei is D-Day: dan krijg ik – tromgeroffel – een nieuwe rechterknie. Die is namelijk helemaal stuk, aan flarden en ‘leeg’. Voorste kruisband in 2005 geopereerd en meteen weer gescheurd. Laterale kruisband zo goed als afwezig, meniscussen ook foetsie. Bot op bot. Pijn. Véél pijn. In 2013 werd mijn knie tijdens een vierde en laatste operatie ‘opgeschoond’ en toen luidde het devies: zo lang mogelijk uitzingen.

Ik zong wat af, tot ongeveer een jaar geleden. Toen kon ik niet meer. En liet me op de wachtlijst voor een nieuwe knie zetten. Nu dus nog tien weken te gaan. Tien weken waarin ik nog zoveel mogelijk moet afvallen; zo’n twintig kilo op zijn minst. Tien weken om me mentaal een beetje voor te bereiden, want ik vind het doodeng. Maar dat is wat voor een volgende blog. Want ja, ik ga wel mooi een verslag bijhouden. Of het je nu interesseert of niet. Mijn geestelijke gezondheid hangt er namelijk van af.

Kortom: dit is dus de start van een nieuwe serie: Knietje.
Komt u maar door met dat ding… (zei ze stoer, maar oh zo bang).

Mijn finaal gesloopte rechterknie, inclusief alle flarden, zinloze schroeven en een verschoven knieschijf… (bron: eigen foto LB – MRI)

Eerder gepubliceerd op HoeVrouwenDenken.nl

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…