Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Jij een tattoo, ik een tattoo, wij blij ei!

“Mam, wanneer laten we nou ein-de-lijk eens onze moeder-dochter-tattoo zetten?” vroeg mijn dochter (18) een maand of twee geleden voor de zoveelste keer. We praten er inderdaad al langer over (heel lang al zelfs), maar dat was ook alles. We hadden tevens al een motief in gedachten, maar ook dat was nog verre van ‘zetbaar’.

Bron: eigen foto/tekening (LB)

“Maak jij maar een afspraak, maak ik het motief af.”
Zo gezegd, zo gedaan. Ik pak meteen mijn tekenboekje erbij en pruts wat met lijntjes. De datum is ook snel geregeld: 27 februari. We hebben allebei al een tattoo – zij een kleine met getallen, ik een wat grotere op mijn onderbeen – dus we weten waar we aan begonnen.

Dinsdag. D-day. We rijden samen naar de tattoo-studio. Bij de balie moeten we een ellenlange vragenlijst invullen. Dan is het wachten. Op het bankje in de studio. Selfie!! (Sorry, niet publicabel). Dan komt een bebaarde en van top tot teen getatoe√ęerde man op ons af en begroet ons. Hij stelt zich voor als Jura, spreekt alleen Engels en gaat ons vandaag ‘doen’. Top. Hij bekijkt mijn tekeningetjes, zoekt even naar het origineel op ’t internet en vraagt hoe we ze willen.
“Nou, zo. Zoals ik ze getekend heb.”

Hij gaat aan de slag en komt een minuut of vijf later terug met een eerste computerontwerp. Met puntige ‘hoofdjes’. In ons beste Engels maken we hem duidelijk dat het toch echt meer poppetjes moeten zijn, met ronde hoofden en wat sierlijker. Hij verdwijnt weer naar de computer en even later schuift hij de nieuwe print-outs onder onze neuzen. Ja! Precies wat we wilden. En ook precies wat ik al in mijn boekje getekend had. Alleen een beetje strakker.

Let the show begin! Jura begint met een heel ritueel van spullen klaarleggen, gereedschap intapen, nieuwe accu erin, inkt klaarzetten, handschoenen aan. Dan ziet (of ruikt?) hij blijkbaar iets. Bloed? Zweet? Tranen? Jura draait zich subiet om, pakt een schoon shirt (zwart met huilende hartjes ūüę£) van een stapel en trekt zijn eigen shirt uit. We staan oog in oog met de enorme, kleurige draak op zijn rug. Poeh, prachtig! Deze man weet van wanten.

Bron: eigen foto (LB)

“Wie eerst?” vraagt Jura. Dochter kijkt mij aan.
“Ok√©, ik dus.” Ik ga in de stoel (geheel ingepakt in een soort van ‘condoom’ van plasticfolie; prima als je veel bloedspetters verwacht) zitten, leg mijn linkerarm op het armleunbankje, Jura gaat aan de slag. Er wordt geschrapt en geveegd.
“En? Pijn?” vraagt dochter, terwijl ze foto’s, snaps en filmpjes maakt.
“Neuh, ik ben erger gewend.” Ik heb een hele hoge pijngrens. Dochter niet. Een minuutje of vijftien √° twintig later is mijn plaatje klaar. De tattoo-man plakt er een tweede huid op, een heel dunne folie die een dag of wat kan blijven zitten. Ik ben tevreden.

“Nu jij!” Met een brede lach sta ik op. Dochter wil ‘m op haar rechterarm, dus moet de stoel omgedraaid worden. Het hele ritueel van spullen reinigen en klaarleggen wordt nogmaals afgewerkt. Dochter zit klaar. Bij de eerste prik ontsnapt haar een “ohw‚Ķ”. Ze zuigt wat lucht naar binnen.
“En? Pijn?” vraag ik.
“Jah! Mega!”
“Watje!”

Bron: eigen foto (LB)
bron: eigen foto (LB)

Dan is ook dochter klaar. Samen staan we voor de spiegel te ginnegappen. Armen naast elkaar. Heel tevreden. Blij. Moeder en Dochter zijn samen vereeuwigd op twee armen. We rekenen dik driehonderd euro af en lopen dan nog even de aangrenzende de supermarkt binnen voor wat lekkers.

“Wat doet dit verrassingsei in mijn karretje?” Ik houd het ding omhoog.
“Is van mij! Dat is op dit moment precies wat ik nodig heb!”
Verbouwereerd kijk ik haar aan. “Ok√© dan‚Ķ Maar dat is de reden waarom de wereld naar de kloten gaat. Plastic schroot in gore chocolade.”
“Nou en. Laat mij. Ik ben hier het kind.”
Thuis eet dochter gelukzalig haar troost-ei op. Een blij ei is ze. En ik ook.

bron: eigen foto (LB)

Eerder gepubliceerd op HoeVrouwenDenken.nl

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is d√°t nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
РSchnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorie√ęn

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…