Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Die klote eindigheid

Begin dit jaar is mijn vader 80 geworden. Ik moest dat even in mijn hoofd laten resoneren. Tachtig… Táchtig! Maar: je zou het hem niet geven als je hem ziet en hoort; hij zou makkelijk voor begin zeventig door kunnen gaan. Net als mijn moeder, trouwens. Ook zij wordt binnenkort 80.

Helaas zijn ze allebei inmiddels meerdere keren geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Pap kreeg op zijn 48e darmkanker. Een zeer zware operatie en vele jaren van behandelingen en spanningen volgden. En nee, we hadden 32 jaar geleden niet gedacht dat hij uiteindelijk de 80 zou halen.
Mams kreeg op haar 68e borstkanker en tien jaar later nog eens neuro-endocriene kanker (in de alvleesklier, nota bene) erbovenop. Ettelijke ziekenhuisverblijven, somatostatines, nucleaire therapie (PRRT), en veel, heel veel angst. Maar: ze is er nog. En hoe!

Beiden hebben ze dus de klappen van de zweep gevoeld. Zijn niet meer de allergezondsten, maar mentaal nog zo fit als een hoentje. Pap werkt zelfs nog steeds. En mam doet wat ze kan in de tuin. Ze golfen, reizen, internetten, gaan uit, hebben een enorme kennissenkring – die aardig aan het uitdunnen is, want ook allemaal rond de tachtig en ouder… Ze zijn bij de tijd. Modern zelfs.

En toch wordt mijn nachtmerrie steeds realistischer. Het voelt als het zwaard van Damocles. Ik vrees het moment waarop zij er ineens niet meer zijn. En die tijd komt. Steeds sneller. Laatst waren ze allebei zwaar ziek. Influenza, corona, RS-virus, whatever. Mijn vader herstelde gelukkig toch redelijk snel, maar bij mijn moeder ontaardde het in een dubbele longontsteking. En ik maakte me toch een potje zorgen… Ik ben uiteindelijk om vier uur ’s nachts in de auto gesprongen omdat ik het niet meer uithield. En om voor ze te zorgen. Want dat was wel het minste wat ik kon doen. Uiteindelijk ben ik bijna twee weken bij hen gebleven.

Op zulke momenten wordt die keiharde eindigheid me eens te meer duidelijk. Maar niet alleen daardoor; ook door de overlijdens in de familie. Vorig jaar augustus stierf plotseling mijn oudste oom. Een verkeersongeluk. Pats, boem weg. Niet te bevatten. En nu is ook mijn oudste tante overleden. Zij ging langzaam, is het leven ontgleden. Of liever gezegd, het leven ontgleed haar. Ze was dementerende; in feite was haar geest haar lichaam al vooruit gegaan, een zeldzaam helder moment daargelaten. Ik houd haar altijd in herinnering als mijn lieve, altijd vrolijke tante.

Het lijkt me zó verschrikkelijk moeilijk, zien hoe je moeder langzaam van je wegglijdt. Als een zon die langzaam ondergaat. En toch schrik je als het dan ineens donker is*. Ze zeggen wel eens, vergeten geeft je vrijheid, maar ik wil alles voor altijd krampachtig onthouden, vasthouden en behouden. En dat kan niet.

Ik wil dat mijn ouders eeuwig leven (al willen ze dat zelf absoluut niet). Zij zijn de geweldigsten. Ik heb ze, die beste ouders van de wereld. Iedereen zou zulke ouders moeten hebben. En ik wil ze niet kwijt. Nooit. Ik kan me mijn leven absoluut niet voorstellen zonder hen. De tranen wellen als vanzelf op in mijn ogen als ik er alleen al aan denk. Maar ooit is dat einde dus een feit. En vanaf dat moment zal ik nooit meer zijn wie ik ooit was. Diegene zal ik op een dag als deze enkel nog maar kunnen herdenken.

Klote eindigheid.


* niet van mij, maar van Kafka.

bron: pixabay.com 1547634

Ook gepubliceerd op HoeVrouwenDenken.nl

Reageer

Lou door Lou
Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…