Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

CategorieOvergankelijkheden

Gewoon Goed Genoeg!

G

Ik hoef geen levenswerk achter te laten. Ik hoef postuum niet herinnerd te worden door mensen die er voor mij nooit toe deden. Laat mij maar gewóón zijn. Of gewoon zíjn.  Ik wil weer terug naar de tijd waarin 'gewoon' nog méér was dan slechts een stopwoord in een lap tekst.

Kan iemand mij even refurbishen?

K

Als ik zo naar mijzelf kijk en luister, denk ik automatisch aan mijn auto. Die past perfect bij mij. Mijn wagen is ook een oudje, rijk aan gebrekkigheden. Wij lijken op elkaar. En net als mijn auto ben ik ben toe aan een total make-over. Toe aan 'nieuw'.

Heb je Spijt?

H

Ik heb geen spijt. Ik weiger om in het 'wat als' te blijven hangen. Want al het oude, wat ik kwijt ben geraakt, heeft plaats gecreëerd voor heel veel mooi nieuw. Dat had ik anders nooit gevonden. En dan was ik nu niet wie ik geworden ben.

Meditatieve tunnel

M

Door de ritmische reuring is mijn hoofd is ineens leeg. Alles is weg. Eindelijk. Hoe vaak heb ik deze toestand de laatste drie jaar niet gewenst. Er bestaat niks anders meer om mij heen.

Oud wijf!

O

Ik vrees dat mijn lichaam, 40 jaar jonger dan dat van Carmen, al te ver heen is om ooit nog een 'work of art' te worden. Hooguit een abstract edoch mislukt schilderij van cellulitis-bobbels en striae-strepen.

Eindelijk onder de zoden

E

Vandaag is het dan eindelijk zover. royale mensje gaat onder de zoden. As we speak, so to say.
Tien dagen van verplichte - zowat wereldwijde - staatsrouw lopen op hun einde. Thank God. Mogen we ons eindelijk weer legitiem met de meer wereldse zaken bezighouden.

Ieder z’n eigen Truman Show (Spiegellogisch)

I

Wie maakt de storm in jouw universum? Wie heeft jouw ondergang in de hand? Wanneer bots je tegen jouw fake horizon, beklim je de trap naar de realiteit en stap je door de deur naar een nieuwe existentie? En áls je dat al lukt, dan blijft nog steeds de vraag: hoe echt is die wereld daarachter dan?

Spiegellogisch: Ieder z’n eigen Truman Show

S

Wie maakt de storm in jouw universum? Wie heeft jouw ondergang in de hand? Wanneer bots je tegen jouw fake horizon, beklim je de trap naar de realiteit en stap je door de deur naar een nieuwe existentie? En áls je dat al lukt, dan blijft nog steeds de vraag: hoe echt is die wereld daarachter dan?

Loslaten voor helikoptermoeders

L

Dochter (16) ging voor het eerst naar een mega partyclub ergens in de middle of nowhere. Het gevolg: een hormonaal gestoorde moeder die geen oog dicht deed en smachtte naar levenstekens.

“Spiegellogisch” – Het schemert

&

Ik heb mijn negativiteit de laatste tijd danig overvoerd. Ik heb de schaduwen in mijn leven vetgemest. Ze zijn te groot gegroeid. Zo groot dat ik inmiddels bij alles wat ik doe, denk: so what? Wat maakt het nog uit of ik dit doe? Wat doe ik er nog toe?

Life’s Good. Of toch nog niet? (Mythomaniac-mijmeringen)

L

Waarom niet praten, in plaats van doodzwijgen? Waarom niet een arm, in plaats van 'in arms'? Waarom niet een ondersteunende handreiking, in plaats van een economische wurggreep? Leugens. Onwaarheden. Moedwillige mythes en geveinsde fabels. Alles om elkaar mee te slepen in de eigen waarheden.

Vrouw koopt televisie

V

"Zenders zoeken," staat er. Dat klinkt goed. Ik moet een 'vanaf'-frequentie ingeven. Lekker dan. Geen idee. Doe maar gewoon wat, ja? Dat 'wat' duurt zó lang dat ik Kabel-Radio (ik hoef geen radio) en Kabel-DTV (?) maar overspring. Ineens is ie heel snel klaar. "0 zenders gevonden," roept hij. Stom ding.

The Great Priority Reset

T

Ligt het aan mij, of is iedereen bezig met het verleggen van de persoonlijke prioriteiten? Een shift in hetgeen voor het werkelijke leven nog belangrijk geacht wordt? Niet dat daar wat mis mee is, maar het geeft me een lichtelijk verloren gevoel. Back to base. De periferie verliest aan importantie. En dan merk je ineens tot wiens basis je behoort en bij wie je slechts in de periferie verkeert. Voor wie je belangrijk bent en wie jou eigenlijk kan missen als kiespijn. Dat laatste steeds vaker ook...

Dat ene moment

D

Misschien is dat ene toevallige moment, dat ons ogenschijnlijk op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats brengt, zonder dat we het beseffen, wel veel méér dan slechts 'een fout moment'.

De eerste, maar zeker niet de laatste

D

Vandaag 50 jaar geleden, rond een uur of twee na de middag, werd in ’t Hollandse Velp een krijsend wezen de wereld in gekatapulteerd. Dat was ik. De allereerste momenten krijste ik weliswaar nog niet, want ik had mijn eigen navelstreng om mijn nek gepunnikt. De hals dichtgeknepen, de mond gesnoerd. Door eigen innerbuikelijk toedoen. Zelfs als ongeborene was ik al een draaikont. Nog geen minuut op aard en meteen al zo blauw als wat. ‘Blauw’, zo noemt men je hier in Oostenrijk...

Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren verwarring
– Mentaal 35 met 15 jaar extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter

En daarom heeft zij hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter: @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs op LinkedIn

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…