Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Categorie(On)menselijkheden

Die klote eindigheid

D

Ik wil dat mijn ouders eeuwig leven (al willen ze dat zelf absoluut niet). Zij zijn de geweldigsten. Ik heb ze, die beste ouders van de wereld. Iedereen zou zulke ouders moeten hebben. En ik wil ze niet kwijt. Nooit.

Koppen, rompen en rukken

K

Af en toe eens even een moord uit passie plegen. Zo kwaad, zo intens gekwetst, dat je iemand iets aan zou kunnen doen. Maar je doet ‘t natuurlijk niet. Je bent niet gek. Toch?

Vrouwenleed

V

"Jeetje, is jouw moeder is echt pas 35?? Wat jong!! Mijn hemel, ik ben dik 10 jaar ouder!" roep ik verbouwereerd uit.
Dan komt dochterlief om de hoek zeilen met een fijne opmerking... :-(

Ouwe zakken aan (onder) je rok (#MeToo?)

O

Wat bezielt zo'n vent? Hoe ver heen moet je zijn om op de afterparty van een schoolfeest jonge meisjes te gaan lastig vallen, die met zeer hoge waarschijnlijkheid leerlingen op jouw eigen school zijn? Hoe stom kun je zijn... #metoo

Rollercoaster

R

Ik ben een achtbaanverslaafde. Een rollercoasterfreak. Maar helaas kan ik niet meer in de rij staan (te krakkemikkig). Daarvoor heb ik nu de oplossing gevonden, oh yeah!!

Krabgeit

K

Ik ben een pulkert. Een friemelfreak. Een korstenmaniak. Een krabgeit. Ik peuter en pruts aan alles wat midden in het helingsproces zit. Ik krab aan iedere huidoneffenheid.

Moederdag met mijn mamsie!

M

Vorig jaar schreef ik een verdrietige blog op Moederdag. Een blog vol angst en wanhoop. Dit jaar is Moederdag anders. Dit keer is het er eentje vol hoop. Een "stralende" dag, waarop niet geknuffeld mag worden.

Relaxen voor moeders

R

Plof. Ik zit weer. G&G go. Gos, nog zo'n goeie quote. Ook even opschrijven. G&G stop. Computer open. Ach, eigenlijk kan ik ook gelijk wel even een stukje schrijven. Over mijn zo heerlijk relaxte zaterdagavond. Waarop ik niets zou doen.

De dood is de grenssteen des levens

D

De dood is de grenssteen des levens, maar niet van de liefde. Ik blijf stilstaan en lees de zin op de grafsteen nogmaals.
Wat een prachtige zin op een lelijke dag als deze. Het miezert. Mijn dochter pakt mijn arm. "Mam, we moeten door..."

Anyone?

A

Wanhoop. Machteloosheid. Pijn. Vertwijfeling. Alles vloeit door elkaar in mijn hoofd. En het gevoel dat niemand nog naar iemand luistert, maakt me murw.

Ieder zijn eigen Truman Show (Spiegellogie)

I

Wie maakt de storm in jouw universum? Wie heeft jouw ondergang in de hand? Wanneer bots je tegen jouw fake horizon, beklim je de trap naar de realiteit en stap je door de deur naar een nieuwe existentie? En áls je dat al lukt, dan blijft nog steeds de vraag: hoe echt is die wereld daarachter dan?

Sneeuwvlokjesgeneuzel

S

Gisteren las ik dit bericht, over "time-in in plaats van time-out bij driftige kinderen". Ik kreeg meteen een allergische reactie. Vooral door zinnen als deze: "Op het moment dat het kind zo hoog in emoties en stress zit gaat deze boodschap waarschijnlijk toch niet landen."

Bang voor de Bom?

B

Bang voor de bom? Ik niet (meer). Ik kan er toch niets aan veranderen. Die afhankelijkheid van ouwe, seniele zakken aan de wereldtop is k*t, maar verder kun je het best maar gewoon gaan slapen. Morgen weer een dag. Of niet.

Ach, het zal allemaal wel goed gaan, toch?

A

Hoe vaak lees je niet in een opinieartikel: “In het gunstigste geval…” en dan komt het bijbehorende scenario, waarbij een uitermate ongunstige aangelegenheid tóch nog weer goed komt. Maar helaas is dat maar zelden het geval. Logisch ook; je wordt immers doodgegooid met goeroes die prediken dat je positief moet blijven denken, altijd weer optimistisch moet zijn. Maar de kans dat het daadwerkelijk allemaal helemaal goed gaat, is veel kleiner dan dat het toch alsnog een beetje fout...

Sleepless from the battle (blauw van auw)

S

Gisteravond keek ik, tegen beter weten in, toch weer het nieuws. Had ik 't maar niet gedaan. De nieuwslezer waarschuwde vooraf uitdrukkelijk dat de navolgende beelden schokkend zouden zijn. Toch bleef ik kijken. En nu kan ik weer niet slapen...

Een échte vluchteling?

E

"From Ukraine to here?" vraag ik nogmaals uitdrukkelijk, wetende dat Oekraïense mannen van zijn leeftijd het land niet eens uit mogen. Die moeten vechten. Tegelijkertijd graaf ik al rond in mijn geweten: waarom ik dit wil weten? Maakt het wat uit waar hij vandaan komt?

Broekpakken en naaldhakken

B

Sinds presentatrices - niet alleen weervrouwen - vaak van top tot teen in beeld zijn, moeten ze dus ook op stelten staan. En vooral géén rokjes meer aan, want dát zou dan weer te seksistisch zijn. Broekpakken en naaldhakken, zo luidt het styling-devies.

Monday, Monday

M

Hersenen om half 7 's ochtends aanzwengelen na twee weken vakantie, het lukt me niet. Maar het is weer een gewone maandag, dus het moet. Die Mamas & Papas snapten er destijds niks van. Die waren volgens mij helemaal geen ouders. Anders hadden ze wel "Monday, Monday, NO good to me" gezongen.

Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…