Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

CategorieAcceptatiekunde

Knietje! (deel 4) – Morgen is het zover…

K

Ik heb mijn tas al ingepakt en alles voorbereid. Ik ben inmiddels zo'n krappe 15 kilo afgevallen. Ik heb krukken en een rollator. En ice-packs. Alles is ready to go. Je gelooft het niet, maar ik heb zelfs mijn t-shirts (met opschrift) op orde.

Die klote eindigheid

D

Ik wil dat mijn ouders eeuwig leven (al willen ze dat zelf absoluut niet). Zij zijn de geweldigsten. Ik heb ze, die beste ouders van de wereld. Iedereen zou zulke ouders moeten hebben. En ik wil ze niet kwijt. Nooit.

Mama, ik verander…

M

Vol trots kijk ik naar de jonge vrouw tegenover mij. Fysiek en mentaal al behoorlijk volwassen. Want ze weet wat er gaande is. Met haarzelf, maar ook met haar vriendje. "Mam, hij wil niet dat ik verander..."

Vrouwenleed

V

"Jeetje, is jouw moeder is echt pas 35?? Wat jong!! Mijn hemel, ik ben dik 10 jaar ouder!" roep ik verbouwereerd uit.
Dan komt dochterlief om de hoek zeilen met een fijne opmerking... :-(

Sensatiepers, sodemieter op?

S

Enige tijd geleden zag ik weer zo'n nietszeggend, kort krantenbericht over een tragisch ongeval. Inclusief nietszeggende, korte video. En ik zou willen dat ik het niet gelezen, niet gezien had. Want ik wist om wie het ging.

Een goed moment

E

Soms, heel soms, zijn mijn goede momenten zelfs hele dagen. Goede dagen. Dan prijs ik mijzelf rijk. Want hoeveel van zulke goede dagen ga ik nog beleven? Wanneer valt dat zwaard van Damocles nu eindelijk?

Knoop (Spiegellogie)

K

Een mens leeft drie levens. Het eerste leven eindigt met het verlies der naïviteit. Het tweede met het verlies van de onschuld. En het derde met het verlies van het leven zelf.

Een selfie-sonate in f (Spiegellogie)

E

In het spiegelpaleis der sociale media zien ze enkel nog zichzelf(ie), maar herkennen zich niet meer. Met ieder zelfbeeld, elke selfie, ongewild gespiegeld aan duizenden, nee, miljoenen verwoed reflecterende anderen, drukt de sociale mens zichzelf steeds weer in een nieuwe rol. En neemt gemakshalve toch maar weer een andere kleur aan.

This is me

T

De song "This is me" hakte erin. Dat gevoel dat je nooit goed genoeg bent, dat je enkel geaccepteerd wilt worden zoals je bent. En dan te durven zeggen: zak toch allemaal in de stront; DIT BEN IK, ik ben tof én ik ben het waard om van te houden!

Van Ietsje naar Nietzsche

V

Ik denk dat ik mij maar ga bekeren tot het nihilisme. Wat ik daar zo geweldig vind? Nou, niets. Maar ik heb er ook niets op tegen. Ik ben een grote fan van niets.

Maleficent

M

Op dit moment vind ik er echt geen ene zak aan, aan dat leven. Daarom som ik dagelijks luid de dingen op die me nog enige levensvreugde geven. Die me laten accepteren dat alles godvergeten relatief is. Dat je elke dag moet leven als ware het je laatste. Zo verschrikkelijk cliché, maar zo waar.

Kritische mannen

K

Ik doe mijn ding. Een zwaar gelag, soms begeleid van licht gelach. Dat bevestigt mij: het gaat eigenlijk best goed. In ieder geval schijn ik nog enige entertainmentwaarde te hebben.

It’s all over now, Baby Blue

I

Ik kon het niet bevatten. En nu, een kwart eeuw later, eigenlijk nog steeds niet. Maar ja, Falco zei het aan het begin van zijn carrière zelf al: "Enkel dode artiesten zijn goede artiesten."

De dood is de grenssteen des levens

D

De dood is de grenssteen des levens, maar niet van de liefde. Ik blijf stilstaan en lees de zin op de grafsteen nogmaals.
Wat een prachtige zin op een lelijke dag als deze. Het miezert. Mijn dochter pakt mijn arm. "Mam, we moeten door..."

Heb je Spijt?

H

Ik heb geen spijt. Ik weiger om in het 'wat als' te blijven hangen. Want al het oude, wat ik kwijt ben geraakt, heeft plaats gecreëerd voor heel veel mooi nieuw. Dat had ik anders nooit gevonden. En dan was ik nu niet wie ik geworden ben.

Korte metten met klote content

K

Het online leven is niet eenvoudig vandaag de dag. Werkelijk álles wat je ziet en leest, moet je in twijfel trekken. Helemáál op sociale media: mensen blaten en re-blaten maar wat. Nakakelen tot je van pure ellende van je stok valt.

Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…