Rustig doorgaan

Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Rustig doorgaan

Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?

Recente posts

Knietje! (deel 4) – Morgen is het zover…

Ik heb mijn tas al ingepakt en alles voorbereid. Ik ben inmiddels zo'n krappe 15 kilo afgevallen. Ik heb krukken en een rollator. En ice-packs. Alles is ready to go. Je gelooft het niet, maar ik heb zelfs mijn t-shirts (met opschrift) op orde.

Knietje! (deel 3) – Ik spuit mezelf wel plat

De arts vraagt of ik bezwaar heb tegen het toedienen van bloedconserven ("We mogen u immers niet dood laten bloeden, hè!") en of ik bepaalde pijnstilling niet verdraag. Ik som alles op. "Goed, dan krijgt u gewoon morfine."

Die klote eindigheid

Ik wil dat mijn ouders eeuwig leven (al willen ze dat zelf absoluut niet). Zij zijn de geweldigsten. Ik heb ze, die beste ouders van de wereld. Iedereen zou zulke ouders moeten hebben. En ik wil ze niet kwijt. Nooit.

Jij een tattoo, ik een tattoo, wij blij ei!

"Mam, wanneer laten we nou ein-de-lijk eens onze moeder-dochter-tattoo zetten?" vroeg mijn dochter (18) een maand of twee geleden voor de zoveelste keer. Wel, de tattoos zijn inmiddels gezet. En wij zijn blije eieren!

Koppen, rompen en rukken

Af en toe eens even een moord uit passie plegen. Zo kwaad, zo intens gekwetst, dat je iemand iets aan zou kunnen doen. Maar je doet ‘t natuurlijk niet. Je bent niet gek. Toch?

Mama, ik verander…

Vol trots kijk ik naar de jonge vrouw tegenover mij. Fysiek en mentaal al behoorlijk volwassen. Want ze weet wat er gaande is. Met haarzelf, maar ook met haar vriendje. "Mam, hij wil niet dat ik verander..."

Schrikkelgedoe

Een kalenderjaar is maar één keer in de vier jaar écht een kalenderjaar. En zelfs dan nog niet. Het is wat met die kalenders. Maankalenders, zonnekalenders, lentekalenders, niemand wist of weet het precies.

Vrouwenleed

"Jeetje, is jouw moeder is echt pas 35?? Wat jong!! Mijn hemel, ik ben dik 10 jaar ouder!" roep ik verbouwereerd uit.
Dan komt dochterlief om de hoek zeilen met een fijne opmerking... :-(

Ouwe zakken aan (onder) je rok (#MeToo?)

Wat bezielt zo'n vent? Hoe ver heen moet je zijn om op de afterparty van een schoolfeest jonge meisjes te gaan lastig vallen, die met zeer hoge waarschijnlijkheid leerlingen op jouw eigen school zijn? Hoe stom kun je zijn... #metoo

Is onze wereld eigenlijk nog wel rond?

Het leven bestaat tegenwoordig enkel nog uit zo min mogelijk zeggen en zo klein mogelijke rondjes lopen; vooral niet te scherp zijn of te moe worden. Alles moet 'rond' zijn, zonder scherpe kantjes. Vlak.

Sensatiepers, sodemieter op?

Enige tijd geleden zag ik weer zo'n nietszeggend, kort krantenbericht over een tragisch ongeval. Inclusief nietszeggende, korte video. En ik zou willen dat ik het niet gelezen, niet gezien had. Want ik wist om wie het ging.

Rollercoaster

Ik ben een achtbaanverslaafde. Een rollercoasterfreak. Maar helaas kan ik niet meer in de rij staan (te krakkemikkig). Daarvoor heb ik nu de oplossing gevonden, oh yeah!!

Krabgeit

Ik ben een pulkert. Een friemelfreak. Een korstenmaniak. Een krabgeit. Ik peuter en pruts aan alles wat midden in het helingsproces zit. Ik krab aan iedere huidoneffenheid.

Endlife-crisis (want die midlife-crisis, die was ooit)

Ik noem het maar wat het is: ik ben gehandicapt. Al een jaar of twee lijd ik - soms helse - pijn. Non stop. Ik leef op tramadol, NSAR, ibuprofen en paracetamol. In die volgorde. En ik voel me oud. Stokoud. Ja, ik heb een endlife-crisis.

Ja, jou heb ik het allermeest lief! (En jou. En jou ook…)

Eigenlijk zou je maar één "liefde van je leven" kunnen hebben, namelijk jezelf. Maar zo tik ik niet. Ik kan niet zó veel van mijzelf houden. Daarvoor ken ik mijn niet zo leuke kanten en mijn al dan niet verborgen manco's veel te goed.

Een goed moment

Soms, heel soms, zijn mijn goede momenten zelfs hele dagen. Goede dagen. Dan prijs ik mijzelf rijk. Want hoeveel van zulke goede dagen ga ik nog beleven? Wanneer valt dat zwaard van Damocles nu eindelijk?

Zie! Caroline vond die hele overgang ook maar niks!

Ik wil dat het NU overgaat, die overgang. Ik ben het spuugzat. Ik vind het de hel. Net als Caroline Tensen. Alleen schrijf ik er geen boek over, want een boek van een non-BN'er over dor hout en afgevallen blaadjes wil toch niemand lezen.

Rustig doorgaan Vijftig – en dan verder. Eitje erbij?
Lou

Lou? Wie is dát nu weer…

– Sinds november 2021 in het bezit van vijftig jaren totale verwarring
– Mentaal 35 met 15+ jaren aan extra levenservaring
– Vaak moe, altijd moeder
– Schnitzelkaiserin, Gräulein, Nachtzuster van Twitter (ik weiger het X te noemen)

En daarom heeft Lou hier een mooie eenpersoons community, waar ze haar ei kwijt kan; helemaal belangrijk nu die andere eieren bijna op zijn.

Deze blogsite is een vervolg op louterlou.com, alwaar alle pre-50 blogs opgetekend zijn.
Meer schrijfsels en andersoortige creatieve uitbarstingen op:
HoeVrouwenDenken.nl
Klunst.nl
HormonoLouLou

Wil je weten wat deze gemiddelde, middelbare existentie op aard nog meer uitvreet? Kijk dan even op loubartels.com.

Social gedoe
Facebook: dontwantthisanyway
Twitter (oké, oké, X): @louterlou
Instagram: @louterlou
En ik zit zelfs (nog) op LinkedIn

 

 

 

Recente berichten

Categorieën

Wat schreef ik wanneer? Want dat weet ik zelf vaak ook niet meer…